دردانه های لیلی

تقدیم به بینا

دیریست که شعر هم از من مکدر است
غم گویی از همه با من آشنا تر است
دقت نکرده ای که شب انگار مدتیست
در گوشه آسمان دلم مکرر است
دل با خاطرات چشم تو آرا م می شود
چشمی که از تمامی اشعارمن سر است
در برکه غزلهای من مدام
مثل دو ماه نه / دو ماهی شناور است
در لابه لای کالبد اندیشه ام هنوز
تصویر خاطرات تو پایان دفتر است 
                                                                        ( لیلی )

با تشکر از لیلی - نواندیش

 

شکلات تلخ

جعبه ی پاستلمو باز می کنم

دلم میخواد با پاستل سرمه ای ِ پررنگ یا یه سایه چشم سیاه ، اتاقم وخط خطی کنم

دلم می خواد با ماتیکی که تازه خریدم رو آینه نقاشی بکشم

دوست دارم صدای ضبط رو ببرم تا آخرآخر

اما انگار نمیشه

نمی شه مثه قدیم رفت کنار بخاری ، کنج ترین جای ممکن رو پیدا کرد و خزید توش

... رفت توی زیر زمین میون هزارتا خاطره گذشته

وقتی بچه بودم

و کتاب داستانم ودیگه دوس نداشتم

وقتی چتریهام بلند میشدن و میرفتن تو چشَم

وقتی باید تو 5 سالگی کلاس ِ اول و تموم میکردم

وقتی پدر بزرگ ساعت ها مشغول ِ کار بود و تنها صدایی که می شنیدم

آهنگ تکراری سوسن

وقتی باید ظهر توی مهدکودک میخوابیدم

یا همه غذام و به زورمی خوردم

وقتی شیطونی باید تعطیل می شد وخانوم میشدم

تنهاچیزی که آرومم میکرد

دفتر نقاشیم بود و نوار قصه هام

ولی حالا بزرگ شدم

همه میگن من یه دنیا انرژی مثبتم

استادم دکتر فلانی همیشه میگه :

تو خاصیت جذب تموم انرژی های منفی و ساطع کردن تموم انرژی های مثبت وداری

اما نمی دونه طغیان سالها تو درون آدمه

حالا من در سکوت ؛ فنجون , چای داغ , شکلات ِتلخ

                                                         ( لیلی )

 

در میان بسترم غم میهمانی سرزده ! سالهاست این آشنا را میزبانی می کنم...

                                                       ( لیلی)

 

بمان یک شب کنار لحظه های بی قرار من 
                                   ببین با تو چه رویاییست رنگ شوق چشمانم !

                                                                                        ( لیلی )

 

 

/ 5 نظر / 16 بازدید
پسر آزاد

کاش به حرفایی که میزنی ایمان داشته باشی

پسر آزاد

الان 2 هفتس از همه خوداحافضی کردم اومدم یه جای توپ تنها با خودم خدا جون تا اخر عمر منطزرم دردانه (لیلی) . من همین سورییم

پسر آزاد

معمار آرزوها ; زمان معمار است خداوندا! دستانم خالي اند و دلم غرق در آرزوها...

پسر آزاد

روز تولدت شد و نیستم اما کنار تو کاشکی می شد که جونمو هدیه بدم برای تو درسته ما نمیتونیم این روز و پیش هم باشیم بیا بهش تو رویامون رنگ حقیقت بپاشیم (are leili mam baladim sher begim axat hamishe pishame kash vaghtyi mesle ghablan behet zang mizadam ba mehraboni javabamo midadi na tarahooom man bitaghsira,m bitaghsir ) by free boy

پسر آزاد

حرف هایی است برای گفتن که اگر گوشی نبود نمیگوییم و حرف هایی است برای نگفتن که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی اورند و سرمایه ی ماورایی هر کس حرف هایی است که برای نگفتن دارد حرفهایی که پاره های بودن ادمیند و بیان نمیشوند مگر انکه مخاطب واقعی خویش را بیابند . . .