جای پاهای بینا
نویسنده : نو اندیش - ساعت ۳:٢٤ ‎ب.ظ روز شنبه ٢۱ شهریور ۱۳۸۸
 

دوستی داشتیم بسیار گرامی و محترم که جواهراتی مرصع به اشعار شاعری قوی و توانا و پر احساس متخلص به بینا را برایمان می فرستاد چندی است که گرفتار روزمره گی ها شده و دیگر این امر خطیر را فراموش کرده به یاد این شاعر محترم اشعار او را در دفتری گرد آوردم به نام جای پای بینا باشد که ردی از او برای همیشه در اینجا باقی بماند تا نکند که گمنام شود امید آنکه هر کس به این دفتر شعر قدم می گذارد برای روح آن مرحومه فاتحه ای را نثار نمیاد روحش شاد و قرین رحمت باد .


تو نیامده آمده بودی

هوا سرد نبود و تو از روبرو آمدی ، بدون اینکه ببینمت آمدنت را دیدم .

و اینک از پشت سرم می روی ، بی آنکه توان نگاه کردن داشته باشم میبینمت که    می روی .

در این هیاهوی کیست ؟ کجاست ؟ و چه می کند ها صدای قدمهایت را که دور         می شوند را به آرامی می شنوم .

چقدر سنگین قدم بر می داری؟!

انگار صدای سوختن دلی را که همه چیزش  را بود نشنیده بودی

بی آنکه سر بچرخانی رفتی

تو آمده بودی یادت هست؟

تو نیامده  آمده بودی            تو آمده بودی که نمانی      تو فقط آمده بودی

تو آمده بودی که خودت را ببینی     تو آمده بودی که خودت را بشنوی     

تو آمده بودی رفتنت را ببینی

اما رفتی      فقط رفتی      بی آنکه خودت را ببینی ، بی آنگه خودت را بشنوی

بی آنکه مرا در خودت نگاه کنی و ببینی اینجا دلی می سوزد .

ولی در دستان ، احساس ، آتش گرفته است و خاکسترش ...

اما دیدی !!! همان لحظه آمدنت          دیدی آتش گرفتن دل را و سوختن کسی را و خاکستر شدن نگاهی را ؟ به خدایت بگو .          من هم خدایی دارم .

                                                                             ( بینا )

 

دلواپسی ها

دیگر برایم مهم نیست که مردم درباره من چه می گویند؟ و چرا می گویند ؟

دلم می خواهد من هم سهمی از این غارتگری ها برده باشم.

می خواهم دلواپسی هایم را دور بریزم و دیگر از خط عابر پیاده رد نشوم و منتظر چراغ نمانم

من هم باید زندگی کنم !

این بار نمی خواهم قیمتش را بپرسم و یا برچسب قیمت را نگاه کنم.

تمام شد آن روزها که فقط به فکر آب دادن شمعدانی ها در گرمای تابستان و پاشیدن دانه برای بچه گنجشکها در سرمای زمستان بودم.

گذشت آن روزها که هر صبح آمار نیلوفرها را می گرفتم تا بدانم امروز باید چند شمع روشن کنم و هر غروب دل نگران از اینکه مبادا اطلسی دیروز سلام فردایم را بی پاسخ بگذارد.

برایم مهم نیست چرا یاکریم خسته بر لب حوض ترک خورده پر از خاک می نشیند، یا چرا خاک باغچه دیگر نمی تواند حتی یک دانه آفتابگردان را به بار بنشاند.

برایم مهم نیست مادر بزرگ تنهاست و پدر بزرگ حتی توان نان گرفتن هم ندارد. اصلا به من چه ربطی دارد دختر همسایه تا صبح درد می کشد و پسر همسایه بالاپوش ندارد.

حتی برایم مهم نیست تار شکسته و دف پاره شده ... نه ... صبر کنید

من هنوز با تار ... هنوز با دف ... مگر می شود تا این حد آدم بود و به حرف حوای دل کرد؟  

سکوت کنید       چشمانتان را ببندید             درونتان را آبیاری کنید

هنوز شمع ها را پر فروغ می بینم .

آری ! جمله آمده است بیائید ای همه دلواپسی های مقدس     بیائید !

من همانم که بودم          من عاشقم          منتظرم

بیائید

حالا برایم مهم نیست که مردم درباره من چه میگویند و چرا میگویند .

                                                         ( بینا )

 

خط فاصله

فاصله ها را زیاد تر از زیاد باید

              روی خط ممتد دگر جای خوبی برای باز گشت نیست

باید فاصله هارا زیاد تر از زیاد کنیم

               اگر بخواهیم خوبتر از همیشه

                                                 باید

                                                      مثل ماه و ستاره زندگی کنیم

نیاز ما فقط این است

                که برای خوب بودن

                                    زمان را بیاد داشته و

                                                باید فاصله هارا

                                                     در دل رعایت کنیم

پس بیا با هم دفتر مشق دلمان را

 برای خوب زندگی کردن

با خطهای فاصله زیبا کنیم

                                                                                         ( بینا )

 

خوش باش

من

    میان عشق بازی باد و آتش جا مانده ام

باد می نوازد

     و آتش مستانه می رقصد

                        و هیچیک مرا به خاطر نمی آورند

و تو ...

             خوش باش

نگاه کن و خوش باش

من می سوزم و تو مدهوش نواختن باد

من خاکستر می شوم و تو محو تماشای رقص آتش

             خوش باش

و من مطمئنم آتش از پای خواهد افتاد روزی

و روزی بهتر از آن باد خواهد برد خاکسترم را بر دوش

و تو ...

             خوش باش

                                                     ( بینا )

 

هنوز نیامده ...

هنوز نیامده ....
مهرنا تمام میروی؟!
دلم سخت غریب است
با تو _تا بی نهایت
                   همنوایم
و بعد...
نمیدانم!تنهائیم را چه کسی هاشور میزند.
غریبه نورسیده
باز هم غنیمت است
                  تا مهربانی بمان
                                   بمان   خدا بزرگ است.

                                                                        (بینا)

 

قسم بر راه شبها شانه هایت را دوست خواهم داشت
به وقت خستگی ها چون همیشه این عصا خوبست.

                                                                       (بینا)